?

Log in

No account? Create an account
entries friends calendar profile My Website Previous Previous
skryppa
Ну шо, усе ўжо перабраліся ў FB?
13 comments or Leave a comment
Максымальна сьцісла і коратка.

Пасьля сумнавядомых акупацыйных падзей ва Ўкраіне беларускі інтэрнэт стала сутрасаюць пытаньні: «Што далей?», «Хто наступны?» і г.д

Аднак адное спецыфічнае пытаньне часьцей за іншыя перыядычна ўзьнікае і выклікае цунамі адказаў на яго.

Гэтае пытаньне гучыць прыкладна так: «У выпадку агрэсыі Расеі — як мы (беларускія нацыяналісты) мусім паступаць?» Далей ідзе процьма вырыянтаў адказу, аднак і гэтыя адказы імкнуцца да адзінае высновы: «разам з Лукашэнкам, але баронім незалежнасьць».

Пры гэтым форма самога пытаньня ўвесь час падаецца праз прызму тэарэтычнае просьбы самога Лукашэнкі да нас (беларускіх нацыяналістаў). Маўляў, у выпадку агрэсыі ён урачыста зьвернецца да народу і пакліча ўсіх пад адзіны штандар абароны Радзімы. Што, маўляў, давайце забудземся на ўзаемныя канфлікты і плячо да пляча вырашым сапраўды паважную праблему нацыянальнага выжываньня.

І вось тут я бачу, што удзельнікі дыскусыі ўвесь час знаходзяцца ў сафістычнае пастцы. Бо людзі абмяркоўваюць магчымае разьвіцьцё падзеяў не зважаючы на тое, што сутнасьць дыскусыі мае памылковую ўводную. Адну, але вырашаючую.

Тлумачу. Хто ўвогуле сказаў, адкуль хто ўзяў, што Лукашэнка патрабуе чыёй-кольвек дапамогі у прыватнасьці, дапамогі беларускіх нацыяналістаў?

Памылковасьць дыскусыі, паміж іншым і ў тым, што людзі спрабуюць разглядаць магчымы сцэнар расейскае агрэсыі адносна Беларусі як кальку з расейскае агрэсыі супроць Украіны.

Людцы! Украіна — іншая планэта! Там пры ўсіх прэзыдэнтах, нават пры Януковічу, была і ёсьць украінская ўлада. Альбо, дакладней праўкраінская. Безумоўна —  карупцыя, гульні з Расеяй, бардак і садом, але ва Ўкраіне ад 23 жніўня 1991 году мелася выразная візыя будучыні і небеспаспяхова вялося будаўніцтва нацыянальнае дзяржавы. Пра гэта я пішу цэлы цыкл нарысаў, зараз жа так, зацемкі-тэзысы. Сучасны украінска-расейскі канфлікт — цывілізацыйны. Бо Расея заўсёды «мела праблемы» ва Ўкраіне праз выразную украінскую адукацыйную і культурную самастойнасьць. І сёньняшнія тысячы ўкраінскіх дабраахвотнікаў не зьяўляюцца нейкімі самастойнымі партызанамі. Гэта цывільны украінскі дадатак да рэгулярных украінскіх жа войскаў.

Аднак ня варта забывацца, што запуск праекту «Русский мир» на Беларусі быў пасьпяхова рэалізаваны ў 1995-1996 гадох. І Расеі ня трэба ўводзіць у Беларусь войскі — нацыянальная кастрацыя і так паспяхова тут адбываецца. Больш за тое, каб бараніць краіну, дык уласна беларускага войску на Беларусі ад здабыцьця незалежнасьці ніколі й ня было. Пра сучасныя Узброеныя сілы Рэспублікі Беларусь, гэты выкідыш Красной Армии, я таксама хутка падрабязна напішу. Але праз уласныя ментальнасьць і сьветаўспрыманьне гэтая фармацыя пад назвай «Узброеныя сілы Рэспублікі Беларусь» можа разглядаць у якасьці ворагу каго заўгодна, тэарэтычна нават афрыканскія краіны. Толькі не Расею. Бо беларускасьць гэтае фармацыі чыста намінальная.

Дык вось, вяртаемся да тэмы. Лукашэнка ўвогуле не патрабуе чыёй-кольвек дапамогі, бо яму аніхто не пагражае. Ён быў, ёсьць і будзе прарасейскім дзеячом і той, хто думае, што Лукашэнка чароўным чынам пераменіцца — ідыёт.

Апроч іншага, варта бесстароньнім чынам разгледзіць фармуліроўку: «калі Лукашэнка пакліча, то што мы адкажам?». Вось гэтыя самыя «МЫ» — хто мы
такія? Хто мы такія, беларускія нацыяналісты? Мы зарганізаваная агульнакраёвая сетка вайскова-патрыятычных арганізацыяў з агульным цэнтрам? Мы цэнтралізавана займаемся спартовай і вайсковай падрыхтоўкай? Мы здольныя мабілізавацца на працягу 24 гадзінаў адпаведна з зацьверджанай схемай разьмяшчэньня сілаў? Мы ўсе бяз вынятку валодаем хай сабе й паляўнічай — але праз гэта легальнай — зброяй? Адразу прыгадваецца сумнавядомае: «А сколько у него дивизий?». Дык, рытарычна: што мы, беларускія нацыяналісты, можам прапанаваць Лукашэнку, калі ён нават тэарэтычна да нас зьвернецца?

Так што дыскусыя пра ўдзел — няўдзел «нас», беларускіх нацыяналістаў у магчымым беларуска-расейскім узброеным канфлікце ня мае сэнсу, бо пазбаўленая якой-кольвек прывязкі да рэчаіснасьці. Нажаль.

Канешне ж, можна разважаць, прагназаваць разьвіцьцё падзеяў пры зьдзейсьненай расейскай агрэсыі. І варыянт, калі, напрыклад, Узброеныя сілы прынцыпова адмовяцца выступаць на абарону Беларусі, апэлюючы, што Войска Расеі не зьяўляецца ворагам паводле ідэнтыфікацыйнае схемы «свой — чужы». Можна, пры гэтым, ўзгадаць, што Лукашэнка мае такую структуру, як Унутраныя войскі. Гэтая фармацыя прызначаная акурат для выкарыстаньня ўнутры краіны і мае некалькі прынцыповых адрозьненьняў ад Узброеных сілаў. У прыватнасьці, ідэалагічная падрыхтоўка засірае мазгі жаўнераў УС нафталінаваю савецкаю рыторыкай пра «жуткую НАТУ» і да т.п., а ва Ўнутраных войсках ідэалагічная рыторыка троху іншая, з уласнаю спецыфікай. І вайсковы кліч гучыць іначай, чымся ва Ўзброеных сілах: армейцы кажуць «Служу Отечеству!», а вэвэшнікі: «Служу Отечеству і Президенту!».

Аднак інсталяцыйныя схемы «Русского мира» ва Ўнутраных войсках такія ж самыя, што й ва Ўзброеных сілах. І сапраўды, хер яго ведае, хто ўвогуле будзе бараніць Беларусь, узьнікні ў гэтым патрэба. Нацыяналісты-патрыёты не зарганізаваныя і бяззбройныя. А тыя, хто паводле фармальнага прафесыйнага прызначэньня мусяць бараніць краіну, ня выклікаюць хоць якога даверу. Сапраўды, «нахуй мне воевать, лучше пусть всё идёт как идёт, а я российскую пенсию получать буду» — вось якое меркаваньне можна пачуць у гутарках з кадравымі беларускімі вайскоўцамі.

Ну і яшчэ важны момант. На тэрыторыі Беларусі знаходзіцца некалькі расейскіх вайсковых аб'ектаў, на якіх можна незаўважна сканцэнтраваць пэўны кантынгент «зялёных чалавечкаў» — дзякуй празрыстай мяжы і легальнаму статусу гэтых самых аб'ектаў. Плюс абсалютна легальныя памежнікі ФСБ Расеі ў Берасьці. Захоп дастаткова кампактнай Беларусі можна ажыцьцявіць даволі аператыўна — варта толькі ведаць, навошта. І,нават фантазуючы, мы разумеем, што аніякага звароту лідэру дзяржавы да народу ня будзе — не пасьпее, не дазволяць.

Ну і, нарэшце, калі тэарэтычна ўявіць а ля ўкраінскі сцэнар, то Лукашэнка нікога прасіць ня будзе. Будзе абвешчаная афіцыйная мабілізацыя. І вось тады ўжо беларускім нацыяналістам трэба будзе вырашаць тыя пытаньні, якія паставіць Лукашэнка, а не яны ўласна.

Tags: , , ,

5 comments or Leave a comment
Kokardos

САГА ПРА КАКАРДЫ. З гісторыі маёй калекцыі.

Увосень 1989 году я знаходзіўся ў адной медычна-сьледчай установе, дзе чакаў разбору маёй антысавецкай справы. У выніку я мусіў выправіцца альбо да вязьніцы, альбо вярнуцца да войска, альбо дахаты. Гісторыя майго паходу ў войска – асобная тэма, зараз жа пра іншае. Час быў вельмі цікавы. Перабудова ў СССР незаўважна пачала перацякаць у якасна новую форму, калі рамантычныя летуценьні “кухонных бяседаў” пачалі набываць рэальныя рысы. Нацыянальны рух актывізаваўся літаральна паўсюль. Недзе справы йшлі глыбей, недзе шырэй. У Савецкай Літве ўжо амаль год у якасьці дзяржаўнага сьцяга ЛітССР выкарыстоўваўся нацыянальны трыкалор. А, напрыклад, ў Малдове перайшлі на лацінскі альфабэт. І ўсё выглядала на тое,

Шмат фота і тэкстуCollapse )

Tags: ,

12 comments or Leave a comment
Promo Poster

Агульна.
У лютым 2007 году я, без дай прычыны, вырашыў пераслухаць шэраг блюзавых артыстаў. Калі хто памятае, zygimont VAZA пачынаўся з хард-блюзу і з цягам часу вандраваў у стылёвым акіяне ажно да экстрэмальных шыротаў. І вось я пачаў пераслухоўваць розных блюзмэнаў і, як кажуць, мяне цалкам накрыла. У пэўны момант я зразумеў, што блюз-рок — гэта тая музычная форма, у якой я пачуваюся максымальна камфортна.  І што, паспрабаваўшы працаваць у розных музычных стылях, нарэшце лагічна вяртаюся да таго, з чаго й пачынаў. Гэтыя зьмены можна пачуць у вапошнім альбоме zygimont VAZA «Agromegapolis».
Аднак мне сталася зразумелым, што ўся прырода zygimont VAZA базавалася на сталым, працяглым эксперыментаваньні. А новая візыя маёй музыкі прадугледжвае не такое экстрэмальнае імкненьне да рознастылёвасьці. Таму я палічыў лагічным і неабходным паставіць кропку ў жыгімонтаўскае эпапэі і распачаць нешта зусім новае, пачаць, як кажуць, з нуля. З назвай мудраваць ня прыйшлося — выкарыстаў самы першы варыянт, які я прыдумаў у далёкім 1987 годзе. Калі я, натхнёны удзельнікамі «Бонды», пачаў ствараць свой першы сур’ёзны гурт. Хто памятае, першая назва, перад  zygimont VAZA была «Bastinda». Але назва гэтая паўстала ў выніку пэўнае селекцыі сярод іншых. А храналагічна самае першаю была гульня са словамі, што ўтвараюць тэрмін «blues» — «blue devils». Так узьнік мой новы музычны праект The Blue Devils.
Запісаны адразу новы матэрыял (2009) падаваўся мне спачатку сыраватым, не зусім гатовым. І я вырашыў трохі пачакаць, каб, магчыма, нешта падправіць ці нават перазапісаць. Пакуль я такім чынам чакаў, назьбіраўся і запісаўся матэрыял яшчэ аднаго альбому (2011). І тут таксама мне ўсё карцела нешта падладзіць, таму аніякае публікацыі не адбылася.  Карацей, час мінаў, я пачаў ствараць яшчэ больш сьвежы альбом і вырашыў канчаткова разьвязаць усе пытаньні з нявыдадзеннымі раней. Праслухаў і зразумеў, што нічога дарабляць ці перарабляць абсалютна ня трэба. Таму гэтыя песьні стануцца апублікаванымі ў сваем першасным выглядзе, без якой-кольвек карэктуры.

Коратка пра альбомы.
Усе тры альбомы зьнітаваныя адным паняткам — «ПРЫСЬВЯЧЭНЬНЕ». Часьцей за ўсё, нейкія прысьвячэньні ў мастацтве робяцца ў гонар памяці памерлых асобаў. Калісьці я задумаўся і зразумеў, што, памерлым мае прысьвячэньні абсалютна не патрэбныя. І што прысьвячаць што-кольвек трэба і варта менавіта жывым — сваякам, сябрам, паважаным асобам. Таму і назва цыклу паўстала адпаведная — «Прысьвячэньне тым, хто жыве». Гэта прысьвячэньне ўсім маім сябрам, калегам, якія яшчэ прысутнічаюць  ў гэтым сьвеце. Гэта даніна памяці залатым часам юнацтва і раняе маладосьці. Калі мары і летуценьні  шмат каго з нас не выглядалі наіўнымі, а здаваліся досыць рэальнымі ва ўласнае рэалізацыі. Пры гэтым пазьбягаю пафасу і тугі, бо гэта ня мой звычайны нутраны стан. Больш за тое, я ня імкнуся енчыць па часох, калі «the sky was blue and the grass was greener». І гумару бракаваць таксама ня будзе.
Ва ўсіх альбомах чыста музычна я ня імкнуўся ані да стылізацыі, ані да недарэчнае гульні «у старога сівога мурына-блюзмэна». Я ствараю пэўны матэрыял, зьвяртаючыся да блюзавых і блюз-рокавых прынцыпаў ці клішэ, аднак пачуваюся вольна і не падпадаю пад дамінаваньне уласна музычнае формы. Так, можна пачуць шмат зваротаў да традыцыйнае блюзавае паэтыкі і вобразаў: той жа мой зварот «Бедны хлопча» зьяўляецца нічым іншым як класічным «Poor boy, poor boy…». І структура «пытаньне-адказ» і розныя іншыя дробныя чыста блюзавыя штучкі маюць месца. Аднак я імі не злоўжываю насуперак сэнсавым значэньням песьняў.

BLUE HANGOVER, 2009.
Лірычны герой — звычайны гарадзкі багемны ці калябагемны пэрсанаж. Малады чалавек, для якога алкаголь яшчэ не стварае фізыялагічных, псыхалагічных ці сацыяльных праблемаў. Нават наадварот, алкаголь зьяўляецца дадатковым каналам спасьціжэньня навакольнага жыцьця і наладжваньня сацыяльных сувязяў. Разам зь ім слухач пражывае звыклы, стандартны дзень — ад цяжкага абуджэньня летнім сьпякотным ранкам, праз розныя падзеі і прыгоды, ажно да вар’яцкае выправы на чарговую імпрэзу ўвечары.
Усе сытуацыі, апісаныя ў альбоме — гэта падзеі, якія калісьці адбываліся ў рэальнасьці. Толькі з рознымі людзьмі — і са мной, і з маімі ўласнымі ці агульнымі сябрамі. Зразумела, што ўсё гэта пераплецена-пераблытана і  храналагічна, і геаграфічна, і асабістава. Але мой разьлік палягае на тым, што ўсе знаёмыя людзі  пазнаюць альбо апісаную сытуацыю, альбо нават саміх сябе. Хоць,  такім чынам, кола асобаў, якім будзе цалкам зразумеым матэрыял усяго цыклу альбомаў, ня станецца вялізарным. Ды й мая задача была менавіта ў камэрнасьці разуменьня, такі сабе праект «для сваех».

SOLD TIME, 2012.
Тэмы й вобразы альбому таксама паўсталі на падставе асабістага досьведу. Як уласнага, так і (нават больш), досьведу маех знаёмых і сяброў. Тэма простая і зразумелая — прададзены час. Тая частка жыцьця, якая мінае на працы. І вельмі-вельмі па-рознаму гэта адбываецца ў кожнага з нас.

SWAMP STORIES, 2014.
Задумка была наступная. Не раз з сябрамі гутарылі пра неабходнасьць нейкага занатоўваньня вясёлых і вар’яцкіх падзеяў беларускае рок-тусоўкі  1990-х – пачатку 2000-х. І неяк мне прыйшло да галавы падаць гэтыя аповяды ў форме міжпесенных «гавэндаў», так як рабілі блюзмэны Дэльты ў 1920-х – 1930-х гадох. Калі, выступаючы ў джук-джойнце, артыст перамяжаў песьні рознымі аповядамі-легендамі пра нейкіх вядомых ці легендарных асобаў. Таксама лагічным мне падалося прыцягненьне да ролі  прамоўцаў розных асобаў — для разнастайнасьці як самога матэрыялу, так і ўласна падачы.
Аднак, мы сутыкнуліся з «праблемай». Гэтых гісторый так шмат, што для занатоўваньня лагічней стварыць хутчэй нейкую тоўстую кнігу успамінаў. І межы стандартнага  музычнага альбому не дазволяць шырока прэзэнтаваць такі культурны і гістарычны матэрыял.

Як і ў папярэдніх альбомах, усе апісаныя падзеі сапраўды аднойчы дзесьці адбыліся. Блюзавы складнік прадстаўлены, паміж іншым, тэмамі успамінаў, суму, каханьня ці эміграцыі.
У ідэале запіс планаваўся як найбольш ужывую. Каб музыкі знаходзіліся ў студыі разам з прамоўцамі. Каб максымальна ажыцьцявіць менавіта джук-джойнт шоў. Але, як кажуць, рэчаіснасьць дадавала розных акалічнасьцяў і, у выніку, у мяне ніколі ў жыцьці ня было такога досьведу працы над альбомам. Нават узгадваць не бяруся, бо галоўнае — тое, што стварылася. А якім чынам і з якімі тэхнічна-часова-пэрсанальнымі праблемамі, так па праўдзе зусім няважна ўжо.

Адзінае, што мы з Уладам Бубенам такі пасядзелі за півам пры мікрафоне. Іншыя кандыдаты — Алег Баражынскі, Lesley Knife і шэраг іншых, праз уласныя клопаты ўсё пераносілі візыты ў студыю на іншы час. Аднак, раптам сталася зразумелым, што колькасьць гісторый-аповядаў будзе значна перавышаць колькасьць уласна песьняў. І ствараецца, усёж-ткі, традыцыйны музычны альбом, а не камедыйнае аўдыё-шоў. Таму, высілкам волі, я скараціў увесь матар’ял  да больш-менш звыклага таймінгу. І з аповядаў пакінуў толькі ўжо запісаныя, гэта значыць мае ўласныя і Ўлада Бубена. Ня ведаю пакуль, якім чынам, але праект мне бачыцца цалкам адкрытым. І хацелася б калі-небудзь яго ажыцьцявіць — менавіта ў форме жывога выступу музыкаў, з аповядамі прамоўцаў паміж песьнямі. Час пакажа, як той казаў.

Запрашаю 8 лістапада 2014 на
http://skrypa.blogspot.com

Tags: ,

Leave a comment
Viasiolka

Літаральна за пару хвілін перад захадам, на чыстым, без намёку на хоць які дождж, небе зьявілася вясёлка з нестандартным дыяметрам. Уся зьява пратрывала менш за пяць хвілін і раптам сталася цёмна. Здымак даволі умоўна адлюстроўвае тое, што я пабачыў.

Tags: , , ,

4 comments or Leave a comment
Lets smoke

Tags: ,

1 comment or Leave a comment
911

Tags: , ,

Leave a comment
VORSZA 2014

Tags: , ,

5 comments or Leave a comment
DB

Tags:

7 comments or Leave a comment
Sessyja

23 гады незалежнасьцi!

Tags: , , ,

1 comment or Leave a comment